zuig! © 2013 Roos. All rights reserved.

De spons die taart zuigt

Twee vrouwen in het café. Ze hebben taart gehad. Er ligt een verloren stukje op het bord, blijkbaar delen ze. Het blijft ook altijd lastig, zo’n laatste hap.

Verderop zit een jongen in een rieten stoel. Hij leest een boek, een Engels boek. Zijn schoenen zijn tof. Ze doen me denken aan stoere rijlaarzen. Uit Engeland. Maar misschien leg ik die associatie omdat hij een Engels boek leest. Want ik weet niet hoe stoere rijlaarzen uit Engeland eruit zien.
Oh well.

De vrouwen zijn in gesprek. Vooral mevrouw is veel aan het woord. Ondertussen speelt ze met een telefoon en laat foto’s zien. Ze wil haar verhaal kwijt. Dat lukt aardig. De vriendin speelt Luisterend Oor en plaatst goed getimede ‘oh’s’ en ‘ah’s’. Ze worden applauswaardig ontvangen.

‘Het’ is onwijs goed voor mevrouw. Even alles opzij. Ze zit wel ‘hé!’ in een proces hoor. Maar ook dat is goed.

Mevrouw is namelijk verliefd. Tot over haar krulhaar. Maar ze houdt haar vlinders netjes binnen, alleen soms zie je eentje vliegen. Ze is op een vrouw. Er zit een grote en ingewikkelde familie aan vast. Misschien een andere cultuur? Er is geen touw aan vast te knopen. Maar mevrouw is er open over hoor. Ze vindt het geen probleem om dit met iedereen te bespreken. En ze is blij dat ze het nu aan haar publiek kwijt kan. Dat voelt vast lekker, vul ik in voor mevrouw. Toch mevrouw?

Mevrouw heeft ook een optreden zondag. Ze constateert zelf al dat ze hees is. Het viel mij ook op. Ze hoopt dat er veel mensen komen en dat ze bekend wordt. Er komen er twintig. Dan moet ze nog even doorzingen voordat ze bekend is, waarschuw ik in stilte.

Mevrouw doet me denken aan een spons. Een grote dikke. Sponsen hebben de eigenschap veel op te zuigen. Water bijvoorbeeld. Daarom gebruiken we sponsen bij het ramen wassen. Dan zuigen ze extra veel sop en water op. Maar in dit geval ook aandacht en energie. Sponsen hebben onvoorwaardelijke aantrekkingskracht. Water zal dan ook nooit van een spons kunnen winnen. Net zo min als de vriendin. Die wringt zich in allerlei bochten om mevrouw heen. Want waar de spons gaat, gaat zij ook. Maar elke keer wordt ze opgezogen. Alles wat ze probeert, verdwijnt in de spons. Mevrouw zuigt alle aandacht op.

De spons gaat weer koffie halen. Er moet meer geslurpt worden, het gesprek is nog niet afgelopen. Wanneer mevrouw in huilen uitbarst, ben ik blij dat ik haar spons noem. Dan heeft ze tenminste geen zakdoek nodig.

Als ze weggaan is het laatste stukje taart verdwenen. Ik gok dat de spons die ook heeft opgezogen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.
Required fields are marked:*

*