oma_banaan © 2013 Roos. All rights reserved.

Mijn banaan ruikt naar oma

En laten we dan direct uit de weg helpen waar jullie allemaal aan denken: nee ik ben geen man en nee ik heb het niet over een geef-me-die-peen-es-even. Het gaat over een banaan, ja!

Ten eerste ben ik geen bananenfan. Vooral niet zodra er iets raars mee wordt gedaan. Zoals in een milkshake. Of met snoep. Vroeger at ik wel vaak een zak van die zachte bananenschuimpjes (met suikerlaag!) leeg, maar dat smaakte echt niet naar banaan. De vorm was alleen hetzelfde. Bovendien fietste ik altijd een uur van school naar huis, dus de stop halverwege bij de benzinepomp moest gevierd worden, natuurlijk.


Bananenschuimpjes.
*nostalgische zucht*
Ik geloof dat er dertig in een zak zaten.
Na twintig begon ik pas met uitdelen.

 

Verder zijn bananen als fruit ook niet zo mijn ding. Fruit moet fris en sappig zijn. Een banaan is melig en droog. De tegenstelling spreekt voor zich.

Toch eet ik soms een banaan. In Australië, in de tijd dat het nog koel was om een verre reis te maken, begon ik ermee. Een banaan op een boterham. Met een dikke laag pindakaas eronder. Een hemelse aanrader. Maar maak je niet dik, want dat gaat snel..

Na acht jaar bijna geen, eet ik nu toch weer banaan. Omdat ze energetisch vullen, meer dan appels -mijn verslaving- dat doen. Zoals ‘t hoort koop ik netjes bananen bij Havelaar, Max heet ‘ie. Alleen soms lukt dat even niet. Mijn laatste tros kocht ik dus bij de toko. Merkloos, en te goedkoop. Ik vroeg me serieus af of de eigenaar geen verlies hierop zou draaien. Hoewel ik daarna de twintig-cent wisselgeld gewoon in eigen zak stak, dat wel.

Bananen eten is niet zo bijzonder. Ze zijn razend populair over de hele wereld, het is bijna de meest geconsumeerde en verhandelde voedselsoort. Kan je het je voorstellen? Vanochtend at ik –heel onorigineel dus- zo’n gele merkloze knakker. Normaal gesproken goed weg te werken als ontbijt.

Er was alleen een ding. De banaan rook naar oma. Oud, muf en intens aanwezig. Iets wat alleen bij oma hoort en nergens anders. En de geur was in de smaak opgenomen. Ik denk dat daarmee mijn verlies groter was dan die van de toko. Die twintig cent is nu goud waard.

Volgende keer wil ik weer een banaan van Max. Hoe zou het zitten met al die andere bananen op de wereld? Zou iedereen mijn oma ruiken? Ik vraag het me af.  Ze is er allang niet meer, trouwens.

Leave a Reply

Your email address will not be published.
Required fields are marked:*

*