Mevrouw Lorraine © 2013 Roos. All rights reserved.

Quiche mevrouw Lorraine

Niets in mijn eigen keuken is veilig voor m’n overdreven nieuwsgierigheid naar de herkomst en werking van een product. Het liefst zoek ik tot op de bodem uit hoe het eigenlijk komt dat eten gewoon is om op te eten. Een interessante zoektocht naar wetenschap in de kookkunst, naar onzichtbare kleine moleculen die bepalen hoe iets ruikt of hoe iets smaakt. Of gewoon, waar komt het vandaan? Regelmatig raadpleeg ik hiervoor mijn trouwe vriendjes uit de boekenkast –onthield ik het maar!- maar voor het gemak beperk ik me meestal tot de info op de achterkant.

Voor het maken van deze alom bekende quiche dook ik daarom gretig de boeken en het internet op. Ik zocht naar Quiche Lorraine, of beter gezegd, naar Quiche mevrouw Lorraine. Dat hoopte ik in ieder geval. Ik zag een keizerlijke vorstin, een groot kasteel, en een overdreven lange tafel voor me, waarbij haar goedlachse en bolwangige echtgenoot een Quiche naar Lorraine’s zin had laten maken. Mevrouw Lorraine hield namelijk niet van de grote hompen vlees die haar echtgenoot dagelijks verorberde; ook al waren het vers geschoten zwijnen van het landgoed. Ze tobde al jaren met spierzwakte, waardoor zij beperkt was tot inname van voedsel wat weinig snij-kracht en kauw-vermogen vergde. Hierdoor was mevrouw sterk vermagerd, tot ergernis van haar echtgenoot. Hij had een hekel aan ingevallen wangen, diepliggende ogen en pezige vingers. Omdat de bolwangige echtgenoot altijd nog hoopte op de rondborstige vorstin die ze eens was, liet hij elke donderdag eten klaar maken volgens -deels- eigen receptuur. Meestal waren dit simpele, doch vette en voedzame maaltijden, opdat mevrouw langzaam weer op gewicht zou komen. Het was een lang proces, maar echtgenoot hield vol. En omdat hij er van overtuigd was dat zijn vette varkens vol goede bouwstoffen zaten, zond hij op een dag de keukenmeester erop uit om het dikste varken te slachten, en het lekkerste stuk spek te bewaren. Omdat de keuken eigenlijk onbekend terrein was voor de echtgenoot, beval hij de keukenmeester om zoveel mogelijk vette ingrediënten voor mevrouw Lorraine klaar te maken. De spek moest echter zacht krokant en smeuïg gebakken worden, en mocht onder geen voorwaarde zichtbaar zijn in het eten. Zo gebeurde het dat, op die ene donderdag, mevrouw Lorraine een aangenaam fluwelen, stomend van hitte en bijna smeltend van smaak, zacht taartje aangeboden kreeg, met daar onderin de lekkerste en beste spek die je maar bedenken kon. De kleine dichtgeknepen oogjes van de echtgenoot glunderden van trots. Quiche voor mevrouw Lorraine. Of Quiche Lorraine zoals we hem nu in de volksmond noemen. Het kasteelse leven veranderde na deze donderdag voorgoed. De keukenmeester werd een geoefend Quiche-ambachtsman, de echtgenoot kreeg zijn rondborstige vrouw in veelvoud weer terug, en mevrouw Lorraine at meer dan ooit. Helaas lieve lezers, niet lang hierna begaf haar hart het vanwege een te hoog cholesterolgehalte. De echtgenoot keerde de keuken voorgoed de rug toe en stierf niet lang daarna van de honger. De Quiche-ambachtsman trok de wijde wereld in en leerde het vak aan vele volgelingen. Helaas is het originele recept samen met de Quiche-ambachtsman in een vlammenzee verdwenen, en hebben zelfs tot op de dag van vandaag geoefende wetenschappers het recept nooit weten te achterhalen.

Hier mijn versie:
Klein gesneden spek van het lekkerste stuk, zacht krokant gebakken
De beste kaas, bijvoorbeeld Gruyère, Emmenthaler, of andere geraspte kaas
250ml afgetapte verse slagroom van de koe
4 eieren net gelegd
Nootmuskaat
Een knapperige bodem van deeg

Stook de houtoven flink op, doe ondertussen alle ingrediënten bij elkaar zoals je al vaak deed, en plaats het blik met inhoud in de oven. Zorg dat je erbij blijft en niet als de ambachtsman in een vlammenzee opgaat…

 

PS: de andere serieuze versie van het verhaal gaat als volgt: Quiche Lorraine komt oorspronkelijk uit Lotharingen, een regio in het noordoosten van Frankrijk. Lotharingen is in het Frans ‘Lorraine’. Het woord ‘quiche’ is een afgeleide van het woord ‘küeche’ wat uit het Duitse deel van Lotharingen komt, en werd zodanig uitgesproken dat de Fransen er ‘quiche’ van maakten. Zodoende Quiche Lorraine. Een eenduidig verhaal is er niet echt te vinden, ik hou het maar bij m’n eigen versie!

 

One Comment

  1. Hans

    Dag Roos.
    Weer een heerlijk stukje. Wat mij opvalt is dat je een hele mooie eigen stijl hebt. Lettertype in combinatie met lay out en niet te vergeten de byzondere foto’s. Ik verlang nu al weer naar je volgende stukje. Ik word er hongerig van. Liefs. Hans.

Leave a Reply

Your email address will not be published.
Required fields are marked:*

*