Zeiken op de NS

Mijn huisgenoot en ik zeiken niet op de NS. Een soort ongeschreven huisregel. Niet afgesproken, nooit uitgesproken. Nee. Ik kwam het zomaar te weten. Ze liep de woonkamer binnen en riep: ‘ik zeik niet op de NS’. Herkenbaar, dacht ik bij mezelf. Want ik zeik ook niet op de NS. Liever niet dan. ‘Behalve dan toen met die sneeuw’, vervolgde ze. Maar dan mag het ook. Een klein beetje dan. Want af en toe zeiken op de NS kan best lekker zijn. Maar niet te vaak. Die mensen doen ook maar hun werk. En de trein rijdt er niet sneller door.

Zeikende mensen, daar hou ik niet zo van. Een pruilhoofd krijgen ze ervan. En ze hebben alleen zichzelf ermee. Of de conducteur. Das dubbel zo erg, twee chagrijnige zeikerds. Opeens heb je het dan ook; je wordt liever geen conducteur. Maar als reiziger in de trein vermaak ik me wel. Lekker even niets doen, naar buiten kijken en wegdromen. Tenzij er mensen gaan zeiken, dan kan dat weer niet. Want zeikerds doen het altijd hardop. Met grote spetters. Zodat iedereen onder wordt gezeikt. Vies idee eigenlijk. Daarom zeik ik liever niet. Helemaal niet op de NS. Behalve die ene keer. Toen bleek dat de laatste nachttrein niet bestond. Toen heb ik gezeikt. Wat een opluchting. Lekker even zeiken op de NS. Maar wel geluidloos, in een hoekje. Het was nog net een beetje donker.

3 Comments

  1. Ingeborg

    Is deze zonder recept? Of is het cryptisch? Hoe dan ook: geen gezeik!

  2. Roos

    Deze hoort onder categorie ‘ zomaar’.. Dus geen eten bij vieze verhaaltjes 😉

  3. Isa

    Jouw stukjes zijn altijd een genot om te lezen! Hier rijden de treinen niet omdat het te heet is.. ironisch!
    dikke kus

Leave a Reply

Your email address will not be published.
Required fields are marked:*

*